Etappe 13: Capri - Nettuno, 110 mijl, 72 vaaruren (waarvan 15 achter het parachute anker)
Voor het eerst hebben we wind in de rug, waardoor we snelheden halen van boven de 3 knopen per uur (=7km/uur). Daarnaast zagen we ook een kleine haai langs ons bootje zwemmen.
Even later hebben we ook voor het eerst regen gehad, hetgeen de eerste 5 minutjen aangenaam was maar na 5 uur aanhoudende regen met slagregens, een natte slaapzak en een doorweekte uitrusting verlang je opnieuw naar het andere uiterste.
Ook nu hebben we het parachute-anker opnieuw mogen gebruiken. Nog een weetje voor wie nog niet zo bekend is met het parachute anker: zodra je hier achter dobbert, kan je dus niets meer doen dan wachten, je kan dus zeker niet kiezen welke richting je uit wil gaan. Je komt enkel en alleen met je kop in de golven te liggen en That’s it!
Allemaal goed en wel tot er plots een vrachtschip met zijn neus op je afkomt. Het enige wat je dan kan doen is wachten, hopen dat hij je gezien heeft en hem op alle mogelijke manieren PROBEREN te bereiken via de marifoon…
Zo gebeurde het ook en zo zagen wij een vrachtschip passeren op nog geen 200 meter.
Enkele schepen later zijn we erachter gekomen dat onze actieve radar reflector het begeven heeft waardoor ze ons dus helemaal niet kunnen zien verschijnen op hun radarschermpje.
Ook hier weer waren de laatste kilometers niet de meest aangename.
Nog een ander probleem is dat om de een of andere reden onze batterijen niet of amper meer opladen en als dan de zon niet schijnt kom je met zonnepanelen ook niet bijzonder ver.
In zo'n geval verbruiken we veel meer stroom dan we binnenkrijgen en nu is dat overdag niet zo een probleem maar ‘s-nachts is het wel van belang om (verplichte) boordverlichting te kunnen voeren!
Het zag er zelfs eventjes naar uit dat zelfs de boordverlichting het de nacht niet zou halen, maar uiteindelijk hebben we ons hier wel doorheen weten te slaan.
We zijn nu aangekomen in de haven van Nettuno, Rome was niet haalbaar en met alle elektriciteitsproblemen was dit een verstandig alternatief. Liggend aan het parachuteanker draaide de koers waardoor we de wind recht op kop kregen. Dit betekende dat het niet snel ging (flink trappen en harde klappen over de golven, 1 mijl per uur) Maar wel in een rechte lijn naar Nettunno.

Etappe 12: Stromboli - Capri, 85 vaaruren (waarvan 9 roeiuren en ongeveer 20 uur achter het parachute anker gehangen), 124 mijl
Onze langste tocht tot hiertoe! Stroming, golven en wind tegen gehad.
Wind vanuit (bijna) alle richtingen: recht op de kop, van opzij maar helaas nooit in de rug!
Golven in alle maten en soorten: grote, kleine, korte, lange, krachtige en meer deinende.
Voor het eerst hebben we ook een volledige nacht kunnen doorroeien. Wat ook als voordeel heeft dat zij die niet actief zijn een dutje kunnen doen.
Tijdens het roeien zijn alweer heel wat schepen gepasseerd, zo hebben we ook weer even op ramkoers gelegen met een reuze veerboot.
We hebben de zon in de zee zien zakken, dat erg indrukwekkend kan zijn. Voor het eerst hebben we het parachute anker in gebruik genomen (voor de mensen die dit niet kennen: dit is een parachute welke zich onderwater opent waardoor wind en golven geen vat op ons hebben.) en met succes! En omdat het zo vlot liep mochten we het, nog geen dag later, meteen een tweede keer uitproberen door de barre weersomstandigheden.

Etappe 11: Panarea - Stromboli, 5 vaaruren, 11 mijl
Een korte rustige dagafstand om er weer in te komen bij 35° in de schaduw! Nauwelijks wind met als gevolg dat het best wel warm wordt onder onze kinderwagenparasolletjes. Onderweg zien we herhaaldelijk speelse dolfijnen uit het water springen… Bij onze aankomst in Stromboli vinden we niet meteen een plekje om aan te meren. Bij het enige plekje aan de kade wat geschikt was werden we, net toen we er lagen, direct aangesproken door een zeer enthousiaste dame: Super wat we deden en een super boot, maar we konden en mochten hier niet liggen. Op het argument dat dit nergens stond kwamen we niet verder, maar direct had de energieke Française een oplossing. We konden in de baai voor haar huis aanmeren, zij zou ons dan met Kayaks komen halen. Een geweldig aardig aanbod natuurlijk en een oplossing voor ons probleem. Hierdoor konden we ons anker uitgooien op een 20-tal meter van het vulkanisch zandstrand af. Stel dat we het zonder kayaks hadden moeten doen dan hadden we ook kunnen zwemmen om aan wal te komen maar aangezien het hier krioelde van de kwallen (deze zijn best wel pijnlijk, vraag maar aan Mark en Alex, en in het ergste geval zelfs dodelijk) zit je daar nu ook weer niet op te wachten.
Na de Stromboli beklommen te hebben met de vlag van Villa Pardoes mochten we zelfs een nachtje doorbrengen in het gastenverblijf van Sophia, in echte bedden: heerlijk! Al verkoos Mark een nachtelijke peddeltocht en in slaap vallen onder de sterrenhemel op de boot :).

Etappe 10: Othoni – Maria Di Luca (Italie), oversteek Ionische zee, 13 vaaruren, 26 mijl
Nadat we door een lokale visser uit deze helse haven gesleept zijn konden we opnieuw verder richting Italië! En opnieuw veel scheepvaart om ons heen. 's-Ochtends gaat het goed mis. Net na de wissel (als Alex naar binnen is) ziet Mark een boot recht op ramkoers in de verte aankomen. Matthijs wuift het nog weg met "die was er vast al de hele tijd", maar Mark weet zeker dat deze boot nieuw is, hij vaart ook zo snel dat binnen een minuut duidelijk de boeggolf in de verrekijker te zien is. Na het roepen van Alex is de boot al heel dichtbij en ook na meerdere keren oproepen op de Marifoon krijgen we geen contact. Het is nu snel beslissen, in een reflex grijpt Mark een flare (soort vuurpijl) en gooit deze naar Alex. Daar stonden we dan, met spuitende flare en ingehouden adem. En dan (terwijl wij tegen de metershoge boeg aankijken) draait hij ineens bij en passeren de metershoge wanden van de Erdo II, de kapitein reageert vervolgens slaperig: ‘Yes now I see you’ op de vraag of hij ons niet op de radar zag. Een halfslapende kapitein op een schip dat op de autopilot stond dus.
Na dit moment krijgen we erg veel wind van opzij (wat het er niet bepaald comfortabel op maakt in ons bootje). Met de haven in zicht vrezen we dat de wind ons voorbij de haven zal blazen.
Even voor alle duidelijkheid: De kracht van de wind is omgekeerd evenredig met de stuurbaarheid van ons bootje. Door een extra fysieke inspanning, waarbij Alex en Mark een uur lang alles op alles zetten en 3,5 mijl per uur weten te trappen!!, is het uiteindelijk toch gelukt om veilig en wel de haven binnen te varen.
Bij het binnenvaren worden we toegewuifd door een Nederlands stel op een prachtig bootje (Wat later een zeer mooi gerestaureerde Nederlandse riviersleepboot blijkt te zijn.)
Voor we aan deze reis begonnen wisten we al dat we een sleep nodig zouden hebben om door de straat van Messina te komen maar we hoopten dit allemaal te plaatse te regelen. (Daar komt nog bij dat de weersomstandigheden de komende dagen niet zo best zouden zijn dus zouden we hoogstwaarschijnlijk enkele dagen vastzitten in dit haventje.)
Mark besluit toch even na te gaan wat die aardige mensen nou precies riepen en even later maken we kennis met Klaas en Mariet op de Alberdina. Direct worden we compleet verwend met een lekkere douche en echte koffie. Wij vertellen ons verhaal en Mariet en Klaas bieden direct aan ons te de straat van Messina te slepen en we hebben een volle week bij hun aan boord mogen zitten. Een geweldig warme en gezellige week waarin we door Mariet en Klaas echt in de watten zijn gelegd, een onverwachte maar bovenal ongekende gastvrijheid!
(Overigens was dit een rustperiode die meer dan welkom was: spieren die even op adem konden komen, vitamientjes bijtanken en dolfijnen spotten!)

Etappe 9: Corfu – Othoni, 48 mijl, 21 vaaruren
Een etappe door zeer druk vaarwater, het is een komen en gaan van schepen naar Corfu. Het blijft oppassen geblazen fietsend tussen alle cruise- en vrachtschepen en het is zoeken naar de stuur en bakboord lichten op de boten in het donker. De volgende ochtend verloopt soepel en is er tijd om tijdens het fietsen wat te lezen en schaken. Net voor onze aankomst begint het harder te waaien, golven worden steeds groter. De ingang van de haven is moeilijk te vinden en blijkt ook erg klein te zijn. Blijkbaar is dit geen toeristische haven en al gauw lopen we vast op een rotsen, die net onder het wateroppervlak liggen! Machteloos liggen we daar dan maar al snel spoelen we hier ook weer af en varen we met een bang hart verder de haven in. ( een beetje vergelijkbaar met blind joggen door een mijnenveld :).
Al met al hebben we enkel wat schade opgelopen aan ons zwaard en roer, hetgeen we zelf met wat plamuur en schuurkunsten gelukkig konden oplossen!

Etappe 8: Paxoi - Corfu, 16 mijl, 8 vaaruren
Omdat we compleet op zijn besluiten we uit te wijken naar een noodrustplaats, Mark ontdekt op de kaart in een kleine riviermonding een erg klein vissershaventje, hetgeen nauwelijks te vinden blijkt te zijn in de dichte mist. Met een zicht van amper 30 meter zoeken we tot we het gevonden hebben, bij het invaren van het haventje lopen we even vast in de lage zandbodem maar dat blijkt geen probleem te zijn.
We nemen hier de tijd om een zwaarder tandwiel op te leggen en bij te slapen!

Etappe 7 Levkasv- Paxoi, 34 mijl, 20 vaaruren
Tot hier was het de bedoeling om enkele uren te slapen en dan weer te kunnen vertrekken in de loop van de avond. Bij aankomst stond er een heel ontvangstcomité klaar. Voor het eerst meerde er zo'n bootje aan op hun eilandje. Veel slapen is er uiteindelijk niet van gekomen met al deze geïnteresseerden om ons heen. We hebben hier wel mogen genieten van de enorme gastvrijheid van de laaiend enthousiaste uitbater van het lokaal restaurantje Dionisos, welke ons spontaan uitnodigde voor een maaltijd en drankjes op zijn terras recht tegenover onze boot!

Na dan toch iets gerust te hebben, stond er ook weer een heel groepje toe te kijken bij ons vertrek…
We vertrekken rond 20.00u en dan (10 meter van de kade) gaat het plots mis… Er breekt ‘iets’ in de aandrijving, we kunnen niet meer voor- of achteruit. Na 4 uur klussen (vettig boeltje) hebben we het probleem gevonden en opgelost, opnieuw vertrekken we rond middernacht.
Een nachtelijke trip zoals de anderen. Onze snelheid is iets lager door de aangepaste overbrenging/aandrijving, dit zullen we later weer in orde moeten maken. We varen tot Matthijs en Alex fysiek “op” zijn (en dat is exact 20 uur later.)

Etappe 6 Poros-Levkas, 42 Mijl, 18 vaaruren

Nadat we omstreeks 03:00 wreed door onze wekker uit onze slaap gehaald worden fietsen we onder een mooie sterrenhemel de haven uit. Bij elke vallende ster konden wij elk een wens doen, waarbij Alex zeker en vast meermaals om een rustige aankomst gewenst heeft, helaas zal het er voor deze etappe weer niet inzitten.

Om 12:00 steekt er weer een harde noordwestenwind op en is het hard fietsen om de boot op koers te houden, ook is het niet vanzelfsprekend om op deze manier de smalle doorgang onder lefkas terug te vinden tussen de hoge rotsen. Wat het dan nog eens extra bemoeilijkt is dat wij dit deel navigeren op een autokaart, omdat dit gedeelte niet behoorde tot de vooropgestelde route.

De laatste mijl naar de haven van Lefkas voer door een ondiepe zoutvlakte waar we een smalle betonnen vaargeul moesten volgen.

Het trappen voelde steeds zwaarder aan waarop Mark begon te mopperen van "Komaan Alex doortrappen" en even later "komaan Matthijs duw ook eens!" De verwijten werden elkaar bijna naar het hoofd geslingerd tot Alex doorhad dat het ergens misliep in de aandrijving.

Algauw ontdekte hij de oorzaak, de lagers van de as waren kokend heet geworden, zodat je deze met blote hand niet meer kon aanraken en waardoor de as uiteindelijk ook blokkeerde.

Hierop begon Mark te roeien en om 21:00 lagen we aan de kade van Lefkas Marina.

Al snel werden wij hier ontvangen door een norse nachtwaker die al meteen vroeg naar geld en papieren, alweer net niet waar je op zit te wachten op zo'n crisismoment…

‘s Morgens worden we dan wel gewekt door de manager van Marina Levkas. Bootpapieren en liggeld hoeven we niet te betalen. Hij heeft het project op de Griekse staatstelevisie gezien en bied al snel aan om het uit het water halen van de boot voor zijn rekening te nemen. We ontmoeten ook Rica en Peet, een Nederlands stel dat met hun zeilschip in de Marina ligt en zodoende ook wel wat mensen in de omgeving kennen en ons introduceren bij de benodigde personen. Zo brengen ze ons naar Mr Peandros, deze heeft een technisch bedrijf en hij beloofd die ochtend met een monteur langs te komen.

‘s Middags ligt de boot op de kant en is de schroefas kompleet gedemonteerd, ondertussen zwoegen er al twee monteurs van Sailand Yacht Services aan onze as en lagers om de boot die avond terug in het water te krijgen. We plakken net het logo van de Levkas Marina op de romp op het moment dat Mr. Peandros de werken komt controleren. Al snel snelt hij weer weg op zijn scooter en is even later terug met, natuurlijk, een sticker&logo van zijn bedrijf :).

Laat in de avond gaan we weer te water en draaien een proefronde in de haven, alles lijkt weer prima te werken. Moet ook wel want diezelfde nacht volgt er een flinke trip over open zee naar het eiland Paxoi.

Als de monteurs en de haven manager nog even langskomen word duidelijk dat er geen rekening komt. Iedereen heeft die dag belangeloos meegeholpen om ons op weg te helpen. We kijken dan ook nog een keer dankbaar over onze schouder als we de die avond tegen het donker de haven uitvaren, de zee en weer een nieuw avontuur tegemoet.

Zondag: Rustdag

Op deze dag ontmoeten we David, een Engelsman die al enkele jaren in Poros woont en er een winkeltje heeft. Als fanatiek zeiler waarschuwde hij ons voor de harde noordwestelijke wind die het bijna onmogelijk voor ons zal maken om rechtstreeks naar Italië over te varen.

We slaan zijn advies dan ook niet in de wind door eerst omhoog naar Corfu te varen en van daaruit naar de hak van Italië over te steken. Hoewel dit een omweg van ruim 150 mijl is.

 ‘s-Avonds duiken we dan ook vroeg in onze kooi om die nacht weer uit te kunnen varen.

Etappe 5: Trizomia – Poros, 65 mijl, 34 vaaruren
Ondanks dat wij het advies kregen om op hoogwater te wachten om zodoende het tij mee te hebben (de golf van Corinthïe uit) besloten we vroeger uit te varen omdat ons 3-koppige team wel eens eigenwijs kan zijn en omdat het weer er op dat moment erg goed uitzag.
We gingen dan ook van start om 11 uur (onder de stralende middagzon en over een spiegelgladde zee).
Al schakend en lezend doorfietsten we de eerste mooie uren terwijl onze watermaker zijn werk doet…
Het tempo zat er goed in tot op het moment dat we de brug op het eind van het kanaal in zicht krijgen: 5 mijl voor de brug moeten we contact opnemen met de brugwachter, deze informeert naar onze hoogte en snelheid (met trots konden wij vertellen dat we tegen een gemiddelde snelheid van 2,9 mijl/u vooruit kwamen) zodat hij voor ons een doorgangsplek vrij kon houden.

Vanaf dat moment begint de stroming ons tegen te werken en zakt onze snelheid dramatisch terug naar 0,7 mijl/uur (1,5 km/u).
We hebben dan ook nog tot de zonsondergang van het uizicht op de brug mogen genieten vooraleer we deze konden passeren.
Aan onze zijde hadden wij een mooi uitzicht op het mooi verlichte Patras terwijl wij weinig tot geen last hadden van scheepvaart.
We fietsen de hele nacht door volgens ons opgestelde dagschema (2uur fietsen, 1 uur rust) die praktisch gezien het meest eenvoudige is.
‘s-morgens om 8 uur ontdekten we een vrachtschip dat recht op ons afvoer. Nadat we geen reactie kregen op onze marifoon hebben we op het laatste moment zelf onze koers moeten wijzigen (hetgeen niet zo leuk is omdat we dan een omweg moeten maken). Op het moment dat het vrachtschip ons op een honderdtal meters passeert zien we door onze verrekijker dat er niemand in de stuurhut aanwezig is, reden te meer om deze grote jongens goed in de gaten te houden!
 
Om 18:00, ongeveer een mijltje voor de aankomst waar wij al eventjes naar uitkeken, stak de wind vanuit het noorden de kop op en al snel zwellen de golven op tot wel een meter hoogte waardoor onze aankomst extra bemoeilijkt wordt, we hebben over de laatste mijl dan ook ruim 2 uur gedaan.

Aankomst Trizomia
Om 11 uur ‘s ochtends varen we, na moeite gehad te hebben met het vinden van de ingang van de haven, (meer dood dan levend) de haven binnen.
Al snel vinden we de weg op dit kleine eilandje naar de bar/minisupermarkt, hier komen we in contact met een Engels stel welke op een bijzonder zeiljacht wonen. Zij waarschuwden ons meteen voor de piraterij langs de Albanese kust, de onmogelijke rechtstreekse oversteek naar Sicilië en de ontvangst door witte haaien in de doorgang van Messina, niet bepaald waar wij na deze uitputtende tocht op zaten te wachten.

Dag 4 (42 zeemijlen)
Als ontbijt kregen wij vers gevangen vis van Dimitri aangeboden
Na de laatste aankopen van vers fruit e.d. voelden wij ons klaar om vanaf heden ononderbroken door te varen naar Sicilië…
Al snel sloeg het mooie weer om en naderden de eerste gevaarlijk ogende donderwolken (en bliksemflitsen) wat ons motiveerde om dubbel zo hard te trappen (in de hoop de wolken voor te blijven).

Hierna leek alles erg vlot te verlopen, het tempo zat er goed in en op de spiegelgladde zee hebben wij het schaakbord tevoorschijn gehaald maar uiteindelijk bleek de spiegelgladde zee enkel en alleen stilte voor de storm te zijn…
Nadat Mark zijn roeitenue had aangetrokken was het tijd om voor de nachtshift de riemen ter hand te nemen, iets waar iedereen (gezien het vlakke water) zich al op verheugde.

Van 22:00 tot 0:00 ging het super. Een geweldige ervaring om in het donker, alleen met de iPod aan, tegen de golfen in te gaan. Toen werd de wind steeds sterker en de golven hoger. Pauze houden was er niet meer bij.

Tijdens de wissel met Alex was het erg moeilijk om de boot weer op koers te krijgen. De stuurautomaat piepte dan ook heftig.

01:15: Alex rent over het dek, roeien blijkt niet meer mogelijk en de windmolen klapt uit de borging en raakt beschadigd. Snel handelen is noodzaak. De boot wordt terug gezet naar standje waterfiets en al fietsend weten Mark en Alex de boot weer met de kop tegen de golfen in te draaien. Een uur later wisselt Alex met Matthijs en wordt de dichtstbijzijnde haven op de kaart opgezocht. Deze blijkt echter nog ruim 10 mijl van ons verwijderd en met de hoge golven en harde wind lijkt dit haast ondoenlijk (snelheid 0,2 mijl per uur, volle kracht fietsend). We fietsen de hele nacht en ochtend weer roulerend door.
Het wordt langzaam licht en de tegenstroming lijkt af te nemen, de snelheid gaat weer omhoog (1.8 mijl per uur) Totaal uitgeput bereiken we de haven, eindelijk slapen.

Een ding weten we zeker: Met deze krachtige wind en golven tegen gaan wij Rome niet halen…….
Hopelijk zijn de weergoden ons verder gunstig gezind!

Dag 3 (15 zeemijlen)
Na enkele geforceerde poses aangenomen te hebben voor Franssprekende persfotografen van Belga (ANP), welke ook enkele leuke foto’s gemaakt hebben van onze doorkomst door het kanaal van Corinthie, zijn we de golf van Corinthie opgegaan…
Na lang trappen en behoorlijk wat uitstel konden we dan toch rond 10:00 genieten van een heerlijk expeditieontbijtje!
Verder hebben we de ideale omstandigheden, iets of wat bewolkt (om te wennen aan de brandende zon) en een rustige zee.
Bij aankomst op onze nachtlocatie (we hadden ons geïnstalleerd langs de plaatselijke zeepiraat Dimitri (welke zich heeft laten omscholen tot visser)) hebben we ook nog wat zitten klussen aan de boot…

Mensen die ons herkennen van tv kwamen ons al meteen begroeten, we zijn nu bekende grieken :).

Dag 2 (23 zeemijlen)
We vertrokken om 10:00, een dag met heel wat radio-interviews en hogere golven (waarbij onze schroefas al uit het water kwam.).
Om 21:30 kwamen we aan bij het kanaal van Corinthie en kregen we, na enig gekibbel tussen de control-tower en de sleepboten, te horen dat we de volgende dag alweer erg vroeg op moesten staan om door het kanaal te mogen passeren, het kon enkel en alleen voor 05:30.

Dag 1 (10 zeemijlen)
Ons vertrek werd vergezeld door enkele lokale fans (die de media ingelicht hebben van onze aanwezigheid) en meteen kregen wij ook de (nodige) Griekse media-aandacht.
Wij zijn dan ook meteen verschenen op de Griekse nationale staatstelevisie.
De week voor vertrek hebben we best wel kunnen genieten van het mooie weer en dan komt uiteindelijk de dag waarop wij vertrekken.
Wij hebben ondertussen al ondervonden dat je op zee geen voorrang krijgt als zwakke weggebruiker en zijn dan op onze eerste dag al bijna door een ferry overvaren (of Toon van Driel het geweten heeft...), verder verliep onze eerste trapdag zoals gehoopt, tempo zat goed (onze richtsnelheid is zo rond de 2,7 mijl per uur (ongeveer 4,5km per uur).
Als onderdeel van ons opbouwende trainingsschema hebben we besloten op de eerste dagen wat meer te rusten, daarom zijn we rond 18:00 in een erg mooie baai (Nsalamina) aangemeerd en werden wij door een gezellige Griek uitgenodigd op een koude koffie (café frappe).
Deze griek wilde ons tevens bevoorraden van bier en wijn voor de komende weken, maar dit voorstel hebben we (met spijt in ons hart) niet helemaal kunnen inwilligen :(.

Update 2/5/9